دوشنبه دوازدهم فروردین 1387

اما دریغ ...

اما دریغ ...

 

ثانیه ها را فرصت بازگشت می خوا هم و خورشید را طلوعی بی غروب .

 

پنجره ها را لحظه ای باز می خواهم تا نفس تازه کنم تا به چشمانم زیبا دیدن را 

 

بیاموزم .

 

سراب ها را چشمه می خواهم تا شاید لختی را به آب تصورم دیده بشویم .

 

امان می خواهم از مردمی که دمی را امان نمی فهمند .

 

از زمان فرصتی برای زیستن و از زمین نقطه ای برای شروع می خواهم .

 

اما دریغ .........

نوشته شده توسط مرتضی در 20:46 | | لینک به این مطلب