تبليغاتX
...

...

+نوشته شده در دوشنبه بیست و پنجم مهر 1390ساعت19:57توسط مرتضی | |

زمین گرده...و می رسند آدم ها به نقطه آغاز

حواسمان باشد به آغاز هامان .مبادا دلی شکسته باشد که صدایش ویرانگر است

                                                                                                       یا علی

+نوشته شده در سه شنبه بیست و سوم فروردین 1390ساعت13:52توسط مرتضی | |

سلام دوباره

اشک خشک دوباره اومد و قراره بنویسه...

میدونم از فرط خوشحالی جیغ می زنین...خودتونو کنترل کنین...

این تصمیمو واسه دوستانی گرفتم که تو این مدت بی تابی کردنو از من خواستن تا دوباره بیام...

فعلا ...تا یه متن جدید

یا علی

+نوشته شده در چهارشنبه بیست و هشتم مرداد 1388ساعت20:36توسط مرتضی | |

تموم شد...

 

اشک خشک تموم شد...

 

فعلا یا علی تا...

 

نمی دونم.

 

+نوشته شده در پنجشنبه یازدهم تیر 1388ساعت12:47توسط مرتضی | |

سلام

ساده بگم...

چقدر حواسمان به خودمان بود وقتی ثانیه آخرین بند این زمانه رو رج زد؟؟؟

راستی درست ۱/۱/۱۳۸۷ بود که اولین نفس و کشید و الان...

یا علی

+نوشته شده در جمعه سی ام اسفند 1387ساعت12:56توسط مرتضی | |

 

من به چشمانم آموختم که آغاز گر نگاهی نباشد که از پس آن اشکی بریزد...

من به لبانم یاد دادم که دوست داشتن را بر زبان نیارند ...

من  دل را ویرانه  کردم که مبادا بلغزد...

من ...

اما پاک فراموشم شد به گوشهایم بخوانم که نشنود صدای لرزان عاشقی را....

و حالا این گوشها محکومند به شنیدن صدای شکستن آن دل عاشق...

من بی زارم از خویشتن خویش

+نوشته شده در پنجشنبه پانزدهم اسفند 1387ساعت0:23توسط مرتضی | |

در این تیک و تاک شلوغ ثانیه ها و میان این قیل و قال زمانه

                                گاهی دلم برای خودم تنگ می شود...گاهی.

نمی دانم این روز ها خود را کجای این زمانه جا گذاشته ام و

              گذشتم و هر لحظه دور می شوم و نمی خواهم که بمانم. 

اینها نمی گذارند من ، من باشد و اصلا یادم می رود که 

                                    سلامش کنم گاهی.

   کاش پیدایش می کردم منه گم شده را تا که رها شوم از نگاه نامردمان...

.......................................................................................................................


خدایا ...

باز تنهایم 

      تنها تر از همیشه و شرم باد بر من

    که از تنها یارم ، فقط در تنهاییم یاد می کنم.

                                                                                                                                 یا علی



+نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم بهمن 1387ساعت8:30توسط مرتضی | |

وقتی نفس مرز میان بودن و نبودن است...

      وقتی عبور یک پلک تنها نشانه عاشقانه مارا از بین می برد....

وقتی واژه ای ، مرز میان عشق و نفرت است...

باید حواسمان باشد به باریکی مرزها تا عبور نکنیم

                    بی مهابا از مرزی که آنطرف دلی را ویرانه کنیم...

 

 

 

 

 

 

+نوشته شده در سه شنبه هشتم بهمن 1387ساعت22:50توسط مرتضی | |

 

 

اینان چقدر آسوده از رفتنت سخن می گویند...

چه ظالمانه دست به قلم بر می دارند و

              بی هیچ واهمه ای از شهادتت... از نبودنت می گویند.

کاش ثانیای درنگ را برای درک حرفهاشان می دانستند و

بر خود تلنگری می زدند که این حسین است که

                                 ما اینگونه قسورانه از کشتنش می گوییم...

              اما دریغ از از انگشتی که اینان را از خوابشان بیدار کند.

نه... مرا تاب شنیدن حرفهاشان نیست...هنوز آنقدر سنگ نشده ام

                                                                                                            یا علی 

+نوشته شده در شنبه چهاردهم دی 1387ساعت12:25توسط مرتضی | |

این همان زمانه ی خاکستریست که میشناسیمش...

اینجا عشق هایش تاریخ مصرف دارن انگار و حواسمان نیست

                                                 به عبور زمان که ناگاه رسیده به آخر خط...

اینجا دیگر حتی شیشه های بخار گرفته هم

                                   به سر انگشتان دست کودک نمی گریند....

اینجا دل یعنی سنگ و اشکهایش سالهاست خشکیده...

اینجا تمام زیباییش به تنهایست...

اصلا اینجا عیارش بی عیاریست.

                                                                                           یا علی

+نوشته شده در پنجشنبه پنجم دی 1387ساعت17:39توسط مرتضی | |